Etnisch profileren.

Een jaar of 15 geleden, in de Spaarndammerstraat in Amsterdam, was fout (dubbel) parkeren een prioriteitje. Of we daar als motorrijders op wilden letten. Prima. Dus op een avond ergens in het najaar maakte ik op de motor daar een rondje. Met een tussenafstand van ongeveer 50 meter stonden er achtereenvolgens een blanke, een lichtgetinte en een negroïde man fout geparkeerd. Op volgorde van aanrijden stopte ik bij de 3 auto’s en schreef verbaal uit voor de drie voertuigen. Niemand reed weg, omdat ze me door de vroege avond en de bocht waarin ik begon niet hadden zien aankomen. De blanke man beklaagde zich: ‘ik woon hier al jaren, de buurt verrot door al die buitenlanders en je pakt mij. Alleen maar blanken, want die Marokkanen, dat durven jullie niet. Ga boeven vangen.’ Ik overhandigde het doorslagje van de boete en wenste hem een fijne avond.

De Marokkaanse jongeman, 50 meter verder, was woest. ‘Alleen maar mij pakken jullie. Alleen maar mij. Omdat ik Marokkaan ben. Nou? Echt. Racisten.’ Ik overhandige hem het doorslagje en wenste hem een fijne avond. Ik was in een vergevingsgezinde bui.

De Surinaamse man maakte het af. ‘Tuurlijk! Donkere man, we pakken de zwarten.’ Ik schoot in de lach en vertelde hem over zijn twee voorgangers van de afgelopen minuten. ‘Je liegt man. Jullie liegen altijd!’

‘Ok’ zei ik. Overhandigde de doorslag en startte mn motor.

Het zou mij niets verbazen als 2 van de 3 hierboven omschreven personen nu driftig zitten te knikken als ‘Etnisch profileren’ weer eens in de media is. Zij maakten het 15 jaar terug al mee in de Spaarndammerstraat. Die ene? Die is nog steeds overtuigd dat de politie niks durft te doen tegen al dat ‘buitenlandse tuig’. Zijn gelijk leest hij elke dag selectief terug in de hem gelijkgezinde ‘wakkere social media’.

En ik? Ach. Na 20 jaar ‘ga boeven vangen’ is ‘zeker Etnisch profileren?’ Best een welkome afwisseling in de clichématige commentaren.

Love actually

love-actually-original3

Goed. Ik heb mijn tegenstander gevonden. DE reden dat ik niet zonder smartphone kan.

Navigeren kun je leren, overal staan kaarten. Bellen kun je bij de dichtstbijzijnde kroeg. Je bankzaken kun je volledig af met een nokia 5110. Spelletjes kun je… euh… nou gewoon niet spelen. Facebook is er morgen ook nog. Twitter is… was. Instagram heeft met een omweg een desktop app. App groepjes zijn zwakke excuses om afspraken uit te stellen en de camera is toch behelpen.

DE grote uitdaging is het kijken van Love Actually. Een Britse RomCom (ik moest mee kijken van Heleen. Echt.) die ze tot de nok toe vol hebben gegooid met bekende acteurs. Werkelijk elk shot is een nieuwe ‘ohhhh… waar is die ook al weer van?’ ervaring.

Uiteindelijk kwam ik er uit eentje niet. Ik had professor Sneep herkend. Ik werd op gang geholpen met Elisabeth Swann, voor Billy Bob moest ik heel diep graven terwijl mr Bean en Hugh Grant natuurlijk inkoppertjes waren. Maar 1 bleef er over. Wie was toch die Mark. Die elke keer dat hij met zn ogen kneep onmiddelijk een televisieserie in gedachten riep. MAAR WELKE? Telkens weer kwam ik terug op Jason Priestley. Beverly Hills 90210. Maar die was jonger volgens mij.

Uiteindelijk trok ik het niet meer. Ik maakte mezelf los uit de film -net te laat, ik was inmiddens begonnen met Karen toeschreeuwen dat ze nu echt tegen Karl moest zeggen dat ze van hem hield- en gooide Google er tegen aan.

Manmanman. Wat heb ik een breinverweking opgelopen. Hoe kan ik nou niet herinneren in welke serie deze man de hoofdrol speelt? Ik denk dat ik de telefoon maar wat langer laat liggen. Andrew-Lincoln-image-andrew-lincoln-36056472-736-1106

How’you doin’?

friends01060449 (1)

Het is maandag 21 december 2015 14.00 uur. Denk ik. Want ik ben redelijk van alle tijd en data vervreemd sinds ik vrijdag om 20.25 uur mijn smartphone uitdeed. Ineens voel ik weer behoefte aan een horloge. De 13e maand is binnen, dus straks maar eens de stad in. Ga ik dan voor die Galaxy Gear S2 smartwatch, of is dat valsspelen? En trek ik het überhaupt wel om een smartwatch te hebben die ik pas over 5 dagen weer volledig kan gebruiken? Ik wacht nog wel even met de stad in gaan en volsta voorlopig met mijn Garmin sporthorloge dat toch even een lang weekend werkeloos is vanwege een nasty griepaanval.

Mis ik mijn smartphone, so far? Nee, niet echt. Al denkt mijn lijf daar anders over. Telkens weer voel ik mijn rechterhand een soort van onbewust mijn zakken afvoelen. Op zoek naar de telefoon die er even niet is. Maar tot nu toe heb ik nog geen moment gehad waarop ik echt dacht ‘Man, wat zit ik in de knoei omdat ik mijn telefoon niet bij me heb.’ Een angst die ik wel meermaals had toen ik vóór afgelopen vrijdag per ongeluk weg reed zonder telefoon. Ik reed rustig een kwartier terug om dat ding op te halen als ik merkte dat ik hem vergeten had. Er zijn wel een hoop ‘wat nou als’ momenten geweest.

Wat nou als dat benzinestation waar ik nu op af rij overvallen wordt, hoe ga ik dan de politie bellen?

Wat nou als ik pech krijg? Hoe ga ik dan de ANWB bellen?

Wat nou als Heleen ineens een extra boodschap bedenkt? Hoe gaat ze mij dat dan laten weten?

Vooralsnog valt de schade mee. Ik ben nog geen getuige geweest van heterdaad misdrijven, de auto rijdt nog steeds en dientengevolge kan ik ook gewoon 2 x naar de supermarkt rijden.

De snot achter mijn zintuigen is ver genoeg afgezakt om de binnendeuren te verven en tot mijn eigen verbazing krijg ik dat nog snel af ook. Best handig zonder al die onderbrekingen. Best handig ook dat er deze verfbeurt geen verfspetters op mijn samsungscherm achterblijven. Verder is het best praktisch dat ik de gehele route tijdens het uitlaten daadwerkelijk zie waar ik loop. Dat ik echt binnen 24 uur volledig verlost ben van de knakjes in mijn nek en de RSI klachten in mijn beide duimen.

Helemaal geen echte nadelen? Jawel, om mijn planning te doen moest ik met een uitgeprint roostertje in de weer. En hoewel ik de eerste hindernis van internet bankieren wist te omzeilen met een online back up van mijn wachtwoorden bleef ik echt hangen bij een overschrijving. Ik kan namelijk geen TAN codes ontvangen. Komen we wel overheen, maar het blijkt nu wel dat definitief telefoonloos niet echt een optie meer is.

So far so good. Ga ik nu weer de boel laten drogen en buiten spelen met de hondjes. En het mooie: geen hond weet waar ik dan ben. Alleen Django. Django weet alles.

 

2003

107154_WB_0719b-min1

We zitten met z’n drietjes op de bank. De meiden en ik. Heleen staat in de keuken. Het lijkt alsof iedereen dichtbij is, maar Zoë zit met een koptelefoon in een minecraft wereld hier ver, ver vandaan en Nova zit ondanks haar juist begonnen vakantie nog diep verborgen in een appgroep van haar klasje. Ik zit ergens tussen ‘Je bent een zaankanter als…’ en ‘Ik loop hard’, 2 vermakelijke Facebookgroepen. Zelfs Heleen -en dit mag uitzonderlijk genoemd worden- zit in haar telefoon te turen. Aan het appen met vriendinnen.

Op tv is The Big Bang theory bezig, zo’n beetje mijn favoriete serie van dit moment. Veronica-style, dus meerdere afleveringen van meerdere seizoenen achter elkaar. Zonder logische volgorde. Ik krijg eigenlijk maar weinig mee van de aflevering. Ik check namelijk ‘hoognodig’ voor de 3e keer die vijf minuten of mensen nog een like hebben gegeven op mijn foto van het basisschoolkerstdiner. Ik twijfel of ik moet reageren op mensen die anderen verwijten dat ze kinderfoto’s plaatsen terwijl ik hun eigen kinderen kan uittekenen, zo vaak zie ik ze op facebook. En ik twijfel of ik niet zelf weer een foto moet maken van de kids. Al dan niet bij de kerstboom. Voor op Facebook. Of Instagram.

Zoë kijkt even kort over haar telefoon heen en verbaast zich er over dat Penny thuis zit terwijl Leonard op de bank zit te zoenen met een date van Wolowitz. Ik leg uit dat Leonard en Penny, in tegenstelling tot de aflevering van 10 minuten terug, nog geen verkering hebben. Dat we terug in de tijd zijn gegaan. Maar Zoë is haar interesse alweer kwijt voor ze bij het vraagteken van haar eigen vraag is. Op haar telefoon verschijnt een man met de illustere naam ‘Linkkitten’ of zo… hij loopt door een Minecraftwereld terwijl hij zijn eigen vorderingen van commentaar voorziet. Veel interessanter dan het antwoord op de vraag die ze net zelf stelde. Zo blijkt.

Een beetje geïrriteerd informeer ik of ze misschien nog even het fatsoen heeft om mij aan te kijken als ik antwoord geef. Omdat mijn irritatie nu toch de vrije hand krijgt, informeer ik gelijk maar even of ze nog van plan was ooit wat anders te gaan doen dan op alle mogelijke platformen Minecraft te gaan spelen. Dat ze de hele dag op het plein had lopen voetballen vergeet ik gemakshalve maar even.

‘Laten we gewoon afspreken dat we tot morgen 12 uur de telefoons gewoon allemaal uitzetten.’ stel ik voor.

Alsof ik ze recht in hun bek heb staan kotsen, zo kijken ze me aan.

‘Ja, zo gek is dat toch niet. Ik dacht vanmiddag zelf dat ik mijn telefoon op mijn werk vergeten was, dus ineens leek het me wel grappig om een week telefoonloos door het leven te gaan.’

Geschater vanuit de keuken vult plots de woonkamer. Heleen neemt mijn idee niet serieus. En als altijd: als Heleen mijn ideeën niet serieus neemt, voel ik een lichte drang om er mee door te gaan. Ik werp een blik op de klok, pak mijn telefoon, druk op de uitknop en zeg: ‘Het is nu vrijdagavond 20.25 uur. Tot volgende week vrijdag 20.30 uur raak ik geen smartphone meer aan.’ Het afsluitriedeltje van Samsung vormt op de achtergrond een mooi dramatisch defect onder mijn wegstervende woorden.

En zo kwam het. Voor mij, vanaf gisteravond 20.25 uur geen smartphone meer. Tot volgende week vrijdag. Sowieso. Ik ben dus niet dood, ondanks mijn prehistorische ‘laatst gezien’ status in whatsapp. Mijn telefoon is niet stuk. Op een prima werkbaar barstje in het scherm na. Ik ben niet bedreigd, ik ben niet bestolen, ik heb alleen de code laten veranderen om mezelf te helpen als de drang sterker zou worden dan de wil.

En hoe gaat het? Gister ging prima. Dat ik niet kon kijken in welke film die ene acteur ook al weer nog meer speelde: geen probleem. Dat ik niet 30x tijdens een uitlaatronde kon checken of er nog updates waren: geen probleem. Dat ik vandaag gewoon maar moest ervaren of het ging regenen: geen probleem. Misschien scheelde het dat ik vandaag ook gewoon hondsberoerd was en met name geslapen heb, maar vooralsnog gaat het best prima. De nek lijkt al wat terug te komen vanuit de continu voorover gebogen houding en de knakkende duimen worden ook snel beter.

Wat ik wel merk: FOMO. De Fear Of Missing Out. Mis ik niets? Wie weet wat er allemaal voor plannen zijn gemaakt in de app groepjes? Ach, als ik er echt bij moet zijn dan bellen ze me thuis wel.

Toch?

Volledig geconcentreerd kijk ik de volgende aflevering van The Big Bang. Penny en Leonard zijn weer getrouwd en gaan samenwonen. Sheldon is bang alleen te blijven en doet een systeemherstel naar het jaar 2003. Staat hij dan met zn fliptelefoon. Hij kan tenminste nog bellen.

Hello

Adele

bron: youtube AdeleVevo

 

Hallo. Met mij.

Ik weet dat ik jullie de afgelopen tijd een beetje verwaarloosd heb. Wees gerust. Gaat hierna waarschijnlijk ook weer lange tijd gebeuren. Toch voel ik de behoefte om even met jullie bij te praten. To go over everything, zogezegd. Niet helemaal everything hoor. Dat zou een beetje een lang verhaal worden.

Wat ik wel even kort wil aanstippen is ‘de zaak’ Adele. Een aantal van jullie lijken te denken dat ik Adele een hele slechte artiest vind. Is niet waar. Ik vind Adele een fantastische zangeres. Ik vind haar versie van Dylan’s ‘Make you feel my love’ fenomenaal. Bijna beter dan het origineel, wat mij betreft wint Bob enkel op punten omdat hij de tekst schreef, maar als Adele zingt is het alsof er een engeltje in je oor staat te pissen. Zo simpel is het.

Wat is het dan, Michael?  Je loopt elke keer zo te foeteren als je haar op de radio hoort en weet niet hoe snel je een andere zender moet zoeken!

Welnu mensen: Adele heeft een aantal songteksten waar ik echt allergisch voor ben. Ik ken niet al haar nummers, maar ik ben maar al te bekend met haar grote hits ‘Someone like you’ en ‘Hello’. Helaas voor mij ben ik een luisterende muziekluisteraar. Ik luister naar de tekst en probeer het verhaal te horen. En DAT is exact waar het tussen Adele en mij fout gaat. Adele toont zich in de twee genoemde liedjes namelijk een enorm gefrustreerde vrouw met een hele nare houding richting haar ex vriendjes. Uitleg? Uitleg:

Laat ik beginnen met het liedje waar ik nog enig begrip voor kan opbrengen. In ‘Someone like you’ is zij namelijk de bedrogen vrouw, of in ieder geval de partner die kennelijk niet voor de breuk koos. Dus dan mag je  best wel even lopen treuren. Maar kom op zeg. Als je pas begint te zingen op het moment dat je ex ‘settled down‘ en ‘married now‘ is lijkt het me dat je een beetje laat met je gejank om de bocht komt. Als die girl van je ex dan ook nog eens dingen aan hem geeft die mevrouw kennelijk didn’t give to him kun je je ook afvragen of je wel genoeg geïnvesteerd hebt in je relatie.

En dan dat refrein… eerst een potje gejank over hoe het allemaal niet over is voor je en dan… ‘laat maar zitten, ik vind wel iemand anders die net zo is als jij’. Manmanman. Dus eerst jaren later ineens onuitgenodigd op de stoep staan en dan denken dat je hem op zijn punt zet door te zeggen dat je het liefst een slap aftreksel van hem zoekt als nieuwe verkering. Please quit whining. Als die nieuwe kloon echt zo ‘someone like him’ is ben je zo weer vrijgezel he? Jankwijf.

Maar nu is daar haar nieuwste hit: Hello.

Hello, it’s me. I was wondering if after all these years you’d like to meet.

Dat klinkt gezellig natuurlijk. Beetje bijkletsen met een oude vriendin. De oude vriendin komt echter al snel om de bocht als het gefrustreerde nare wijf dat ons kort geleden nog toezong in ‘someone like you’. Want wat hoor ik als ik even onder die fantastische stem doorluister: een total freak stalker.

Hallo? Ik wilde even zeggen dat ik nog steeds (after al these years!) denk aan onze relatie. Ik heb wel 1000 x gebeld om te zeggen dat het me spijt. Maar gek genoeg lijk je nooit thuis te zijn.

Nee gek. Duizend (!) keer bellen? Dat is ruim 3 jaar lang elke dag 1 x hè? Als jij verkering met mij had, de boel totaal verneukt en daarna wel 1000x belt om sorry te zeggen heb je dikke kans dat ik ook niet meer opneem. Maar goed. Laten we net doen alsof deze ex vergevingsgezind genoeg is en de provider nog geen opdracht heeft gegeven om haar nummer te blokkeren. Staat ze weer op de voicemail. En dan?

Ja. Ik wilde dus even zeggen dat het me spijt dat ik je hart brak, maar kennelijk lig jij niet meer in stukken door deze nare zaak.

Wel potverdee. Over omgekeerde psychologie gesproken. Jaren later heeft de ex zich er over heen gezet dat zij zijn hart brak en nu gaat ze hem verwijten dat hij niet volledig in stukken meer ligt? Waarom belde je dan? Om nog even na te genieten van de schade die je veroorzaakte? En nu ben je boos omdat hij weer rechtop staat? Freak.

Ja, ik zit hier in Californië. En jij? Ben jij ooit nog weggekomen uit dat saaie dorp waar nooit wat gebeurde? 

WTF vrouw? Get over it. Met je nare arrogante popsterhouding. Ik EIS dat die jongen heel gelukkig wordt in z’n pittoreske dorpje. En ik eis dat jij een nette verklaring geeft over het binnendringen van dat huisje in de clip. Ik krijg namelijk het gevoel dat jij daar dus helemaal niks te zoeken hebt.

 

Lieve Adele, rumor has it dat ik je liever hoor dan dat ik naar je luister.

Ok. Doei.

Please watch me, Big Brother!

Het zou aankomend weekend, met name zondag, een heerlijke nazomerdag worden. Het zonnetje zou schijnen, de wind zou nauwelijks waaien en met een beetje mazzel zouden we met z’n allen de 20 graden aan kunnen tikken.

Lijkt mij niet zoveel mis mee. Lijkt mij zelfs heerlijk. Ook als deelnemer aan de Dam tot Damloop. Lekker nog wat kleur opdoen voor het echt herfst is. Ideaal loopweer is natuurlijk wat kouder, maar 20 graden is een hele normale temperatuur, beter dan tegenwind en striemende regen. Bovendien: als je in september 16 kilometer wilt gaan hardlopen, dan ga ik er gevoegelijk van uit dat je in de daar direct voor gelegen zomermaanden wel gekkere temperaturen hebt meegemaakt tijdens het trainen. Niks aan de hand dus.

De Damloop-organisatie kent zijn pappenheimers inmiddels kennelijk al wat beter en besluit met het oog op de hitte ietwat verhoogde temperatuur het advies uit te brengen om eventuele doelstellingen naar beneden bij te stellen. Met name als je in het verleden eerder last hebt gehad van oververhitting. Lijkt mij een prima tip. Punt. Uit.

En ik weet dat ik het niet moet doen, maar ik ga dan dus reacties zitten lezen. En dan lees ik dus dit….

Screenshot_2014-09-18-22-22-48

En dan moet ik dus echt een beetje huilen. 20 graden en het hitteplan moet in werking. Oh nee, de grote boze geldkloppers van de organisatie houden het tegen!!!

Dit zijn de mensen die menen dat een kettingbotsing in een mistbank ontstaat omdat de overheid geen geld aan matrixborden wilde uitgeven. Dit zijn de drijvende krachten achter dat bemoeizuchtige gezeik (waardoor ik bijna weer zou beginnen met roken) van Stoptober. Dit zijn de mensen die menen dat de het altijd de schuld van een ander is. Welnu, lieve mensen, soms is het heel simpel: shit happens. Er is uiteindelijk maar een persoon die iets kan doen aan de poep over jouw hoofd, en dat ben jij. Stap opzij, koop een paraplu of blijf de rest van je leven lekker binnen.

16 kilometer bij 20 graden te veel van het goede? Had lekker gaan trainen dan. En ja, ook getrainde mensen sterven aan hartfalen. Maar let op, surprise, surprise: uiteindelijk sterft iedereen aan hartfalen. Daar helpt geen overheid aan. Deal with it.

Gelukkig is er nog goed nieuws, het weer schijnt ineens nogal slecht te worden. Even een klacht bij het KNMI indienen.

Trotse vader of pedofiel?

20140611-dagjestrand-53

Ik ben vader. Primair dan. Ik doe er een hoop dingen bij, maar ik ben vooral vader. Van 2 dochters. De oudste is 12, de jongste 9. Mijn dochters zijn van uitzonderlijke schoonheid. Ik realiseer mij dat iedere vader dat wel zal vinden, maar ik bevind mij in de gelukkige positie dat het bij mij dus ook nog eens waar is. Om die oogverblindende schoonheid vast te leggen kocht ik ooit een compact camera. Die compact camera werd een bridge, die bridge werd een spiegelreflex en die spiegelreflex werd uitgebreid met allerlei lenzen, accessoires en andere soms wat overbodige zaken er om heen.  Kortom: mijn nieuwste hobby werd fotograferen.

Mocht u ook een hobby zoeken, dan kan ik u fotograferen aanraden. Het internet staat namelijk vol met fantastische fotografen en fotobewerkers die u graag van dienst zijn. Zo kwam ik onder andere deze man tegen, John Wilhelm. Die heeft ook een facebook pagina, die ik ook gelijk maar ben gaan volgen. Inspiratie en vermaak in één oogopslag. Vandaag postte John deze Youtube video. Een filmpje van/ over Wyatt Neumann, fotograaf met dochter. Wyatt heeft ook (duh!) een instagram account. En op die instagram account plaatste hij foto’s van zijn dochter, gemaakt tijdens een road trip door de VS. Op sommige foto’s was zijn dochter (deels) ontbloot. Waarom? Omdat 2 jarigen graag in hun blote bips lopen op een hete dag. De foto’s zijn geniaal (maar dat is natuurlijk maar een mening). Uitgestrekte lege wegen en dochterlief op het midden van die weg. Op haar potje. Dochter op de achterbank van de auto. Dochter met met haar handen in haar broeksband. Dochter bij vader in bad. De beste foto’s werden door Wyatt op instagram gezet en binnen 24 uur was het account van Wyatt gesloten. Dankzij een ban. De foto’s van Wyatt waren bij instagram gerapporteerd als ‘ongepast vanwege naakt‘. Instagram zag al vlot het bizarre van deze beslissing in en heractiveerde het account. Vervolgens werd Wyatt uitgemaakt voor alles dat een goede, of op zijn minst redelijke vader, absoluut niet is. Van trotse vader werd Wyatt ineens de pedofiel, de perverse dwaas, de goorlap. Want Wyatt wierp zijn dochter aan de voeten van de goorlappen. Zie vooral het filmpje voor het volledige verhaal.

Als vader (en hobby fotograaf) kan ik mij daar dus oprecht kwaad over maken. Ineens komt oud zeer weer boven. Ik werd ooit attent gemaakt op een briefje op de dameskleedkamer bij zwemles: ‘Geen toegang voor vaders. Vaders met dochters dienen hun dochters om te kleden in de herenkleedkamer.’ Het was kinderzwemles he? Ik hield gewoon mijn kleren aan. Net als alle andere ouders (in de meeste gevallen: goddank). Maar ondanks dat, was het enkele feit dat ik als betrokken vader mijn dochter hielp bij het omkleden genoeg aanleiding mij in het hoekje te plaatsen van ‘potentieel pedofiel’. En hoe werkt dat? Zijn potentiële pedofielen alleen gevaarlijk voor meisjes? Krijgen moeders dan ook geen toegang tot de jongenskleedkamer?

Onder de opmerking dat ik mijn dochter dus echt niet ging laten omkleden in een herenkleedkamer vol kennelijk potentiële pedofielen heb ik verdere medewerking aan dit absurde plan geweigerd. Maar ik stond dus wel de laatste weken met angst en beven mijn dochter te helpen omkleden. Voorheen kletste ik wat met aanwezige moeders (het viel mij toen pas op dat bijna enkel moeders mee gaan naar zwemles), nu stond ik klaar om te vluchten, voor het geval de zedenpolitie van Zaandam mij in de spreekwoordelijke vieze gore lurven wilde komen pakken.

En nu ik er zo over nadenk, ben ik de hele dag, bewust of onbewust, alleen maar bezig om vooral geen pedofiel te zijn. Ik vertel dus niemand meer dat mijn jongste dochter vroeger schaterend naar dat gekke ding stond te wijzen dat tussen mijn benen hing. Niemand durf ik nog te vertellen dat ik naakt slaap en dat ik binnen de veilige omgeving van mijn huis dus ook ’s nachts naakt naar de wc ga. Laat staan dat ik iemand durf te zeggen dat ik actief wissel bij het douchen: de douche blijft lopen en ik spring er uit, waarna mijn dochter er onder stapt, soms kletsen we nog wat over het de plannen van vandaag, voordat ik mij afdroog. Zelfs met mijn kleren aan geef ik de logeetjes van mijn kinderen geen nachtkus, ik sta wat ongemakkelijk in de deuropening en blaas handkusjes. Hopend dat ze ze niet vangen. Als er een logeetje tegen me aan in slaap valt tijdens een wat spannende film voel ik mij ongemakkelijk.

Ik ben primair ineens geen vader meer. Ik ben primair vooral bezig anderen te laten zien dat ik echt geen pedofiel ben.